Sizi yormadan çocuklarınızı mutlu edecek bir tarif,aslında tariflik bir şey de yok.Zaten annem "bunu da mı yazacaksın?" dedi,ben de boynum bükük "bulunsun" dedim:)Bundan bir gün önce yaptığım beyaz kremalı pastadan ısrarlarımla bir dilim yiyen oğlumdan,bu pastayı yapınca bir sürü iltifat aldım.Hem de öbür tarife üç kat daha fazla zaman ve emek harcamışken...:))
eltimin yaptığı ve çok beğendiğimiz portakallı pasta tarifinde sıra.Tarifi Kibele Banu'nun bloğundan inceleyebilirsiniz.Ben de buraya aynen aktarıyorum.
"Yapabilir miyim?"
"Devam ettirebilir miyim?"
"Sıkılıp yarım bırakırım."
"Neyse bir başlayayım bakalım"
"Denemekten zarar çıkmaz"
"Sıkılırsam boş veririm"
fikirleri kafamda çarpışırken başladım ve bugün bloğumun yıldönümünü kutluyorum.Başlarken yarım kalacak bir iş daha dediğim bloğumla ilgilenemediğim zorunlu hallerde hayatımda eksiklik hissediyorum.Hiç tahmin etmediğim şekilde bu blog hayatımda çok önemli bir yere sahip oldu,neredeyse üçüncü çocuğum gibi...
Sabah kalkar kalkmaz ilk aklıma gelenlerden...
Gece yatağıma yattığımda hakkında planlar yaparken uykumu kaçıranlardan...
Bir yılı doldurmamda ,beni destekleyen ailemin,dostlarımın,siz izleyenlerimin katkısı çok büyük.Bu dünyaya girdikten sonra kendimi yalnız hissetmememi sağlayan,yorumlarıyla beni destekleyen herkese teşekkürlerimi sunuyorum.Bloğumu,blog dünyasını ve buradaki dostlukları seviyorum.Birlikte daha çok uzun yıllar geçirmeyi umuyorum ve istiyorum.
Bu pastayı bloğumun 1.yaşı için yapmadım ama yayınlamak için bugünün uygun olacağını düşündüm.Yapılışı basit,görüntüsü çok sade fakat portakal aromalı,yoğun çikolatalı lezzetli bir pasta oldu.Pastamı Gülo Anne'nin düzenlediği "Porselen Demlik Çay Saati Etkinliği"ne göndermek istiyorum.Bu yazıyı okurken dinlemeniz için de size güzel bir parça gönderiyorum.
İftardan sonra apartmanda aylık toplantı vardı,bu vesile ile toplantı bitiminde tüm komşular bahçede biraraya geldik.Herkes gelirken hazırladığı bir çeşit yiyeceği getirdi,çay ve güzel bir sohbet eşliğinde hep beraber yedik.Çocuklar bahçede gönüllerince oynadılar,bizler de biraz serinlemiş olduk,çok da keyifli geçti.Benim de aklıma çocukluğumda severek yediğim,ilk mutfak deneyimlerimde annemden yapmayı öğrendiğim bu tatlı geldi,uzun zamandır da yapmamıştım,ufak bir nostalji oldu.Oğlum da severek yiyince değmeyin keyfime...
Arkadaşlarımız oturmaya geldiğinde yaptığım meyveli hafif bir tatlı ama oğlum çikolatalı olmayan pastaları yemiyor maalesef.Ne zaman pasta yapacağım desem "ortası beyaz krema üzeri çikolata soslu olsun"diyor o nedenle ben de yanına ağlayan pasta da yaptım.O'nun da keyfi yerine geldi.
Beyoğlu'na gidince İnci Profiterolden yerdik eskiden bu tatlıyı,tabii o zaman öğrencilik yılları,evden uzakta böyle tariflerle uğraşacak zaman ve imkan olmuyordu.Şimdiyse evde kendim yapıyorum ve lezzetli buluyorum.
Bu müthiş lezzeti seven herkese gönderiyorum,bilmeyenlerin de bir an önce denemesini tavsiye ediyorum.
